بازگشت غافلگیرکننده «جناب‌خان» در خرداد ۱۴۰۵ به آنتن شبکه نسیم با مجموعه «قصه‌های هومن و جناب‌خان»، آن‌هم در میان دود و آتش تنش‌های اخیر، فراتر از یک بازگشت ساده، یک نشانه است؛ نشانه‌ای از قدرت جادویی موجوداتی اسفنجی که در تاریک‌ترین روزها به دادِ روانِ رنجور جامعه می‌رسند. تاریخ رسانه در ایران ثابت کرده که عروسک‌ها هرگز صرفاً ابزار سرگرمی کودکان نبوده‌اند، بلکه در نقش مفسران سیاسی، منتقدان طبقاتی و سوپاپ اطمینان فرهنگی، باری سنگین‌تر از بازیگران واقعی را به دوش کشیده‌اند. این گزارش در یک سفر تبارشناسانه، از «مخمل» و «پسرخاله» تا «بچه» و «جناب‌خان» را کالبدشکافی کرده است؛ روایتی از فرمول اسرارآمیز عروسک‌هایی که خطوط قرمز ممیزی را دور می‌زنند و به سخنگویان ناخودآگاه جمعی ما بدل می‌شوند.
بازگشت عروسک محبوب جناب‌خان در خرداد سال ۱۴۰۵ به آنتن شبکه نسیم با مجموعه جدید «قصه‌های هومن و جناب‌خان»، فراتر از یک رویداد ساده سرگرمی، بار دیگر دریچه تحلیل جامعه‌شناختی عروسک‌های اجتماعی در ایران را گشوده است. عروسک‌ها در پهنه رسانه‌ای ایران هرگز صرفاً ابزاری برای بازی کودکان نبوده‌اند؛ آن‌ها در قامت مفسران سیاسی، منتقدان طبقاتی و نمایندگان ناخودآگاه جمعی جامعه‌ای ظاهر شده‌اند که تریبون رسمی همواره به سختی صدای واقعی‌اش را بازتاب داده است.

این گزارش با رویکردی تبارشناسانه، تاریخچه عروسک‌های ماندگار سینما و تلویزیون ایران با رویکرد اجتماعی و بزرگسالانه را مرور کرده و به کالبدشکافی فرمول اسرارآمیزی می‌پردازد که این موجودات بی‌جان را به چهره‌های مرجع، محبوب و تاریخ‌ساز افکار عمومی مبدل ساخته است. 
منبع: خبر آنلاین